การเขียนFic อยางถูกต้อง (พาท2จบ)
posted on 12 Jul 2009 16:44 by hayatekung
การตอบรีพลายและการคอมเมนท์ฟิค
อันนี้ผมขอกล่าวถึงผู้อ่านบ้างนะครับ เกี่ยวกับมารยาทในการตอบรีพลายและการคอมเมนท์ครับ
ใน การคอมเมนท์ควรใช้คำพูดที่ฟังรื่นหู ไม่ได้หมายความว่าจะติไม่ได้ จะวิจารณ์ไม่ได้ แต่ขอให้เรียบเรียงคำพูดดีๆก่อนที่จะคอมเมนท์ไป ส่วนผู้แต่งเองหากว่าผู้อ่านเขาคอมเมนท์มาแล้วก็ควรที่จะลองคิดดูให้ดีว่า ฟิคเราเป็นอย่างนั้นจริงรึเปล่า และพยายามปรับปรุงแก้ไขให้ดียิ่งขึ้น หากผู้อ่านต้องการคอมเมนท์แบบรุนแรงจริงๆก็กรุณาขออนุญาตข้อแต่ก่อนนะครับ
ใน หนึ่งรีพลายสามารถใส่ข้อความได้หลายตัวอักษร กรุณาใช้ให้คุ้ม ไม่ควรคอมเมนท์เพียงแค่ว่า “หนุกดี” หรือ “มาต่อเร็วๆนะ” และคำอื่นๆที่มิได้กล่าวถึง ณ ที่นี้ เพราะถือว่าเป็นการเปลือง reply ส่วนข้อเสียอีกอย่างของการโพสต์คอมเมนท์ในลักษณะนี้คือ ผู้แต่งไม่สามารถทราบได้ว่าคนที่คอมเมนท์ไปนั้นได้อ่านหรือไม่ เพราะบางทีอาจมีคนบางประเภทที่โพสต์ไปเพื่อเพิ่มจำนวน reply เท่านั้น ทางทีดีหากจะคอมเมนท์นั้น ควรกล่าวถึงเนื้อเรื่องที่อ่านบ้าง เพื่อให้ผู้เขียนรู้ว่า เราอ่านฟิคของเขาจริงๆ
การโพสต์ขุด ในการโพสต์ขุดกระทู้ก็เป็นอีกอย่างหนึ่งที่อาจจะทำให้บางคนหัวเสียไปได้ ฟิคที่ไม่ได้อัพมานานประมาณเดือนนึงแล้ว ก็ไม่ควรที่จะไปโพสต์ขุดเค้า เพราะอาจจะทำให้ผู้อ่านบางคนที่ติดตามฟิคเรื่องนั้นๆอยู่ คิดว่าผู้แต่งมาอัพต่อแล้ว ซึ่งที่จริงแล้วผู้แต่งอาจจะไม่คิดแต่งต่อแล้วก็ได้ มันก็จะทำให้เกิดอาการหัวเสียขึ้นเล็กน้อย หากต้องการจะคอมเมนท์จริงๆละก็ ควรที่จะเลือกวิธีการอื่นๆ เช่น การออนเอ็มคุยกับผู้แต่ง ส่งเมล์หรือ PM ไปติชมฟิค หรืออื่นๆก็ได้
การรับสมัครฟิค ควรอ่านรายละเอียดเนื้อเรื่องของผู้ที่รับสมัครให้ชัดเจนก่อน แล้วก็ควรสมัครให้อยู่ในขอบเขตที่ผู้รับสมัครกำหนดไว้ ชื่อขอตัวละครที่สมัครก็ให้มันออกแนวเดียวกันหน่อย เช่น ในฟิคมีตัวละครที่ชื่ออกอังกฤษกันทั้งนั้น แต่เราตั้งชื่อเป็นญี่ปุ่น มันก็คงจะเด่นพิลึก ควรพยายามดูคนรอบข้างที่มาสมัครด้วยว่ามีชื่อคล้ายๆของตัวเองรึเปล่า เพื่อที่จะได้ไม่มีชื่อที่ซ้ำหรือคล้ายๆกัน แล้วก็ควรที่จะกำหนดนิสัยตัวละครให้มันแตกต่างจากคนรอบข้างบ้าง มันจะทำให้ฟิคของผู้รับสมัครน่าอ่านขึ้น
การทวงบท ในความคิดของผมแล้ว การทวงบทมันจะคล้ายๆกับการเร่งให้ผู้แต่งรีบแต่งเร็ว อาจจะทำให้ผู้แต่งรู้สึกกดดันและแต่งออกมาได้ไม่ดีเท่าที่ควร ผมเข้าใจว่าผู้ที่สมัครฟิคไปแล้วย่อมอยากเห็นตัวเองออกมาโลดแล่นในฟิค แต่ว่าผู้แต่งก็ย่อมมีการวางบทและโครงเรื่องเอาไว้ก่อนหน้านั้นแล้ว การทีเราไปทวงบทก็อาจจะทำให้พล็อตเรื่องนั้นเปลี่ยนไปเลยก็ได้ เช่น จากบทเด่นๆในฟิคก็กลายเป็นบทธรรมดาๆไปเลย
การทวงฟิค อันนี้ก็เป็นเรื่องธรรมดาๆของผู้อ่านที่อยากติดตามฟิคอ่ะนะครับ แต่ว่าอยากจะให้ผู้อ่านเข้าใจว่า ผู้แต่งก็เป็นคนธรรมดาๆเหมือนเรา เขาอุตส่าห์สละเอาเวลามาแต่งฟิคให้เราอ่านแล้ว เรายังไม่พอใจอีกเหรอ ผมเข้าใจนะครับว่าอยากจะอ่านต่อเร็วๆ แต่ว่า กรุณาอดทนรอไปก่อนและเตรียมตัวทำใจไว้ด้วยก็ดีครับ
-------------------------------------------------------------------------------
การแต่งฟิค
ขั้นตอนการเขียนฟิคน่ะครับ หลักๆแล้วมีแค่ 2 ขั้นตอนเท่านั้นก็คือ
1. ลงมือเขียน
2. เขียนให้จบ
แต่ ดูเหมือนส่วนใหญ่จะทำได้แค่ขั้นตอนแรกเท่านั้น ใช่แล้วละครับ การลงมือเขียนนี่มันก้เป้นอะไรที่ยากเอาการเหมือนกัน เพราะต้องคำนึงถึงหลายๆอย่าง เช่น
การวางโครงเรื่องหลักโครง เรื่องหลักและใจความหลักของเรื่องโดยส่วนมาก ผู้เขียนมักจะกำหนดเป็นเป้าหมายของตัวเอก เช่น ในโปเกมอน โครงเรื่องหลักๆคือการเดินทางรวมรวมเข็มกลัดเพื่อเข้าไปแข่งในโปเกมอนลีคและ เป็นโปเกมอนมาสเตอร์ให้ได้ เป็นต้น ในการวางโครงเรื่องหลักส่วนมากจะมีการใส่ปริศนาเข้าไปในโครงเรื่องด้วย แต่ไม่ได้หมายความว่าปริศนาทั้งหมดจะเอามาอยู่ในโครงเรื่องหลักเพียงอย่าง เดียว เพราะหากปริศนาทั้งหมดมารวมอยู่เฉพาะในโครงเรื่องหลักแล้ว จะทำให้เนื้อเรื่องย่อยในแต่ละตอนขาดความน่าสนใจไปเลย
การวางคาแรคเตอร์ นักเขียนบางคนจะมีการกำหนดเอาไว้ก่อนที่จะเริ่มวางโครงเรื่อง ดังนั้น จะถือว่าการวางคาแรคเตอร์มีความสำคัญพอๆกับการวางโครงเรื่องหลักเลยก็ว่าได้ ในการวางคาแรคเตอร์ควรกำหนดให้นิสัยของตัวละครมีความแตกต่างกันบ้างตามความ เหมาะสมของโครงเรื่องหลักและย่อย เพราะหากกำหนดตัวละครให้มีนิสัยเหมือนกันไปทั้งหมดแล้วละก็ จะทำให้เนื้อเรื่องขาดความน่าสนใจลงไปมาก ถ้าเรามองตัวละครออกซักตัวหนึ่งเราก็จะมองตัวละครตัวอื่นๆออกทั้งหมด แล้วก็สุดท้ายในการวางคาแรคเตอร์คือ ตัวละครทุกตัวควรมีจุดอ่อน
การวางโครงเรื่องย่อย โครงเรื่องย่อยคือโครงเรื่องที่แตกออกมาจากโครงเรื่องหลัก เช่น ในเรื่องโคนัน โครงเรื่องหลักก็คือการสืบคดีเกี่ยวกับองค์กรชุดดำ ส่วนโครงเรื่องย่อยๆก็คือ คดีต่างๆที่เกิดขึ้นในแต่ละตอนครับ ในส่วนของโครงเรื่องย่อยจะกำหนดความยาวให้ยาวเท่าไหร่ก็ได้ จะมีการเพิ่มปริศนาเข้าไปในโครงเรื่องย่อยก็ได้ หรือว่าจะคลี่คลายบางส่วนไปก็ได้ สรุปง่ายๆก็คือผู้แต่งสามารถแต่งโครงเรื่องย่อยไปยังไงก็ได้ ขอแค่สามารถนำมาปะติดปะต่อให้เข้ากับโครงเรื่องหลักได้ก็พอ ตามความคิดของผมแล้ว การเขียนโครงเรื่องย่อยถือเป็นการเขียนที่สนุกที่สุด เพราะมันสามารถทำให้ฟิคของผมมีหลายแนว เพิ่มแนวทางการเขียนได้ไม่มีที่สิ้นสุด และทำให้ฟิคน่าสนใจมากขึ้นทีเดียวละครับ
สาเหตุและแรงจูงใจ ตามหลักความเป็นจริงแล้ว ถ้ามีคนมาบอกว่าคุณเป็นผู้กล้าในตำนานที่มีหน้าที่ไปปราบปีศาจ คุณจะเชื่อเหรอ คุณจะยอมแบกรับชะตากรรมของโลกเหรอ คุณจะเอาชีวิตของคุณไปเสี่ยงโดยที่เดิมพันกับความสำเร็จเพียงไม่กี่ เปอร์เซ็นต์อย่างนั้นเหรอ มันเป็นไปไม่ได้ในโลกของความเป็นจริงหรอก แน่นอนในโลกของฟิคก็เหมือนกัน หากขาดแรงจูงใจไปละก็ไม่มีใครยอมทำหรอก ดังนั้นแรงจูงใจจึงถือเป็นส่วนหนึ่งที่สำคัญของฟิคเพื่อทำให้ฟิคมีความใกล้ เคียงกับความเป็นจริงที่สุด ทำให้ฟิคมีความสมเหตุสมผลและเพิ่มอรรถรสในการอ่านอีกด้วยครับ
เหตุการณ์และเงื่อนไข ตามการ์ตูน นิยาย หรือวรรณกรรมในเรื่องต่างๆ หากตัวเอกสามารดำเนินเรื่องได้อย่างสบายๆ ไม่มีอุปสรรคอะไร ไม่มีเหตุการณ์อะไร ไม่มีเงื่อนไขอะไร มันก็คงไม่สนุกเท่าไหร่นัก ดังนั้นเหตุการณ์และเงื่อนไขจึงเป็นสิ่งสำคัญสิ่งหนึ่งซึ่งขาดไม่ได้สำหรับ ฟิคและช่วยเพิ่มความสนุกให้กับฟิคได้มากเลยทีเดียว เช่น หากตัวเอกต้องการจะช่วยคนๆหนึ่งซึ่งกำลังป่วยหนักอยู่ หากว่าตัวเอกไปซื้อยามารักษาแล้วจบเลย มันก็ดูธรรมดาๆเกินไปใช่มั้ยครับ แต่ถ้าเกิดยาที่ตัวเอกต้องนำไปรักษาเป็นของหายากล่ะครับ ตัวเอกก็ต้องออกผจญภัยไปตามหาส่วนประกอบของยาเพื่อมาทำยา เรื่องมันก็จะสนุกมากขึ้นครับ
ความสมเหตุสมผลและความจริง หลักความเป็นจริงเป็นเรื่องง่ายๆที่ผู้เขียนบางคนอาจจะมองข้ามไป เช่น ตอนที่ตัวเอกกำลังสู้กับตัวร้าย ก็สู้กันไปสู้กันมาเรื่อยๆ จนตัวเอกสามารถเอาชนะตัวร้ายได้ แต่ว่า...ตัวเอกก็อยู่ในสภาพบาดเจ็บสาหัสเช่นกัน แต่ว่าหลังจากนั้นก็มีตัวร้ายตัวใหม่โผล่มา ตัวเอกใช้เวลาเพียงไม่นานเพื่อปราบมันได้อย่างสบายๆ ลองคิดดูสิครับ มันแปลกๆอยู่ตรงที่ว่า ตัวเอกบาดเจ็บสาหัสแล้ว ทำไมถึงจัดการได้อย่างสบายๆล่ะ การบาดเจ็บสาหัสก็แสดงว่าบาดเจ็บมากเลยไม่ใช่เหรอ บางทีแค่ยืนก็ยังทำไม่ได้เลย นั่นละคือการเขียนแบบขาดความสมเหตุสมผลครับ
จาก การแต่งฟิคหลักๆที่ได้กล่าวมานั้นไม่ได้หมายความว่าหลักการเขียนมีแค่นี้ เท่านั้น เพราะผู้เขียนสามารถนำหลักการต่างๆนี้มาประยุกต์ ปรับปรุง และดัดแปลก่อให้เกิดฟิคได้มากมายหลากหลายรูปแบบ ซึ่งก็แล้วแต่ผู้แต่งจะจินตนาการครับ
-------------------------------------------------------------------------------
ขอ โทษทีที่ย่อได้แค่นี้ เพราะถ้าพิมพ์ออกมาตามใจผมแล้วจะดูไม่เป้นทางการเกินไป ถ้าอยากได้คำแนะนำแบบกันเองก็ PM มาหาละกันนะครับ จะพยายามช่วยเหลืออย่างเต็มที่
สุดท้ายนะครับ หากต้องการลบหรือล็อคกระทู้อะไรในหมวดนี้ก็เชิญแจ้งที่ กระทู้นี้ ได้เลยครับ
ด้วยความเคารพ
Str@y Dre@m
ความฝันจรจัด
เครดิต http://pkbasic.invisionplus.net/?mforum=pkbasic&showtopic=8
พาท1 http://hayatekung.exteen.com/20090712/fic-1
อันนี้ผมขอกล่าวถึงผู้อ่านบ้างนะครับ เกี่ยวกับมารยาทในการตอบรีพลายและการคอมเมนท์ครับ
ใน การคอมเมนท์ควรใช้คำพูดที่ฟังรื่นหู ไม่ได้หมายความว่าจะติไม่ได้ จะวิจารณ์ไม่ได้ แต่ขอให้เรียบเรียงคำพูดดีๆก่อนที่จะคอมเมนท์ไป ส่วนผู้แต่งเองหากว่าผู้อ่านเขาคอมเมนท์มาแล้วก็ควรที่จะลองคิดดูให้ดีว่า ฟิคเราเป็นอย่างนั้นจริงรึเปล่า และพยายามปรับปรุงแก้ไขให้ดียิ่งขึ้น หากผู้อ่านต้องการคอมเมนท์แบบรุนแรงจริงๆก็กรุณาขออนุญาตข้อแต่ก่อนนะครับ
ใน หนึ่งรีพลายสามารถใส่ข้อความได้หลายตัวอักษร กรุณาใช้ให้คุ้ม ไม่ควรคอมเมนท์เพียงแค่ว่า “หนุกดี” หรือ “มาต่อเร็วๆนะ” และคำอื่นๆที่มิได้กล่าวถึง ณ ที่นี้ เพราะถือว่าเป็นการเปลือง reply ส่วนข้อเสียอีกอย่างของการโพสต์คอมเมนท์ในลักษณะนี้คือ ผู้แต่งไม่สามารถทราบได้ว่าคนที่คอมเมนท์ไปนั้นได้อ่านหรือไม่ เพราะบางทีอาจมีคนบางประเภทที่โพสต์ไปเพื่อเพิ่มจำนวน reply เท่านั้น ทางทีดีหากจะคอมเมนท์นั้น ควรกล่าวถึงเนื้อเรื่องที่อ่านบ้าง เพื่อให้ผู้เขียนรู้ว่า เราอ่านฟิคของเขาจริงๆ
การโพสต์ขุด ในการโพสต์ขุดกระทู้ก็เป็นอีกอย่างหนึ่งที่อาจจะทำให้บางคนหัวเสียไปได้ ฟิคที่ไม่ได้อัพมานานประมาณเดือนนึงแล้ว ก็ไม่ควรที่จะไปโพสต์ขุดเค้า เพราะอาจจะทำให้ผู้อ่านบางคนที่ติดตามฟิคเรื่องนั้นๆอยู่ คิดว่าผู้แต่งมาอัพต่อแล้ว ซึ่งที่จริงแล้วผู้แต่งอาจจะไม่คิดแต่งต่อแล้วก็ได้ มันก็จะทำให้เกิดอาการหัวเสียขึ้นเล็กน้อย หากต้องการจะคอมเมนท์จริงๆละก็ ควรที่จะเลือกวิธีการอื่นๆ เช่น การออนเอ็มคุยกับผู้แต่ง ส่งเมล์หรือ PM ไปติชมฟิค หรืออื่นๆก็ได้
การรับสมัครฟิค ควรอ่านรายละเอียดเนื้อเรื่องของผู้ที่รับสมัครให้ชัดเจนก่อน แล้วก็ควรสมัครให้อยู่ในขอบเขตที่ผู้รับสมัครกำหนดไว้ ชื่อขอตัวละครที่สมัครก็ให้มันออกแนวเดียวกันหน่อย เช่น ในฟิคมีตัวละครที่ชื่ออกอังกฤษกันทั้งนั้น แต่เราตั้งชื่อเป็นญี่ปุ่น มันก็คงจะเด่นพิลึก ควรพยายามดูคนรอบข้างที่มาสมัครด้วยว่ามีชื่อคล้ายๆของตัวเองรึเปล่า เพื่อที่จะได้ไม่มีชื่อที่ซ้ำหรือคล้ายๆกัน แล้วก็ควรที่จะกำหนดนิสัยตัวละครให้มันแตกต่างจากคนรอบข้างบ้าง มันจะทำให้ฟิคของผู้รับสมัครน่าอ่านขึ้น
การทวงบท ในความคิดของผมแล้ว การทวงบทมันจะคล้ายๆกับการเร่งให้ผู้แต่งรีบแต่งเร็ว อาจจะทำให้ผู้แต่งรู้สึกกดดันและแต่งออกมาได้ไม่ดีเท่าที่ควร ผมเข้าใจว่าผู้ที่สมัครฟิคไปแล้วย่อมอยากเห็นตัวเองออกมาโลดแล่นในฟิค แต่ว่าผู้แต่งก็ย่อมมีการวางบทและโครงเรื่องเอาไว้ก่อนหน้านั้นแล้ว การทีเราไปทวงบทก็อาจจะทำให้พล็อตเรื่องนั้นเปลี่ยนไปเลยก็ได้ เช่น จากบทเด่นๆในฟิคก็กลายเป็นบทธรรมดาๆไปเลย
การทวงฟิค อันนี้ก็เป็นเรื่องธรรมดาๆของผู้อ่านที่อยากติดตามฟิคอ่ะนะครับ แต่ว่าอยากจะให้ผู้อ่านเข้าใจว่า ผู้แต่งก็เป็นคนธรรมดาๆเหมือนเรา เขาอุตส่าห์สละเอาเวลามาแต่งฟิคให้เราอ่านแล้ว เรายังไม่พอใจอีกเหรอ ผมเข้าใจนะครับว่าอยากจะอ่านต่อเร็วๆ แต่ว่า กรุณาอดทนรอไปก่อนและเตรียมตัวทำใจไว้ด้วยก็ดีครับ
-------------------------------------------------------------------------------
การแต่งฟิค
ขั้นตอนการเขียนฟิคน่ะครับ หลักๆแล้วมีแค่ 2 ขั้นตอนเท่านั้นก็คือ
1. ลงมือเขียน
2. เขียนให้จบ
แต่ ดูเหมือนส่วนใหญ่จะทำได้แค่ขั้นตอนแรกเท่านั้น ใช่แล้วละครับ การลงมือเขียนนี่มันก้เป้นอะไรที่ยากเอาการเหมือนกัน เพราะต้องคำนึงถึงหลายๆอย่าง เช่น
การวางโครงเรื่องหลักโครง เรื่องหลักและใจความหลักของเรื่องโดยส่วนมาก ผู้เขียนมักจะกำหนดเป็นเป้าหมายของตัวเอก เช่น ในโปเกมอน โครงเรื่องหลักๆคือการเดินทางรวมรวมเข็มกลัดเพื่อเข้าไปแข่งในโปเกมอนลีคและ เป็นโปเกมอนมาสเตอร์ให้ได้ เป็นต้น ในการวางโครงเรื่องหลักส่วนมากจะมีการใส่ปริศนาเข้าไปในโครงเรื่องด้วย แต่ไม่ได้หมายความว่าปริศนาทั้งหมดจะเอามาอยู่ในโครงเรื่องหลักเพียงอย่าง เดียว เพราะหากปริศนาทั้งหมดมารวมอยู่เฉพาะในโครงเรื่องหลักแล้ว จะทำให้เนื้อเรื่องย่อยในแต่ละตอนขาดความน่าสนใจไปเลย
การวางคาแรคเตอร์ นักเขียนบางคนจะมีการกำหนดเอาไว้ก่อนที่จะเริ่มวางโครงเรื่อง ดังนั้น จะถือว่าการวางคาแรคเตอร์มีความสำคัญพอๆกับการวางโครงเรื่องหลักเลยก็ว่าได้ ในการวางคาแรคเตอร์ควรกำหนดให้นิสัยของตัวละครมีความแตกต่างกันบ้างตามความ เหมาะสมของโครงเรื่องหลักและย่อย เพราะหากกำหนดตัวละครให้มีนิสัยเหมือนกันไปทั้งหมดแล้วละก็ จะทำให้เนื้อเรื่องขาดความน่าสนใจลงไปมาก ถ้าเรามองตัวละครออกซักตัวหนึ่งเราก็จะมองตัวละครตัวอื่นๆออกทั้งหมด แล้วก็สุดท้ายในการวางคาแรคเตอร์คือ ตัวละครทุกตัวควรมีจุดอ่อน
การวางโครงเรื่องย่อย โครงเรื่องย่อยคือโครงเรื่องที่แตกออกมาจากโครงเรื่องหลัก เช่น ในเรื่องโคนัน โครงเรื่องหลักก็คือการสืบคดีเกี่ยวกับองค์กรชุดดำ ส่วนโครงเรื่องย่อยๆก็คือ คดีต่างๆที่เกิดขึ้นในแต่ละตอนครับ ในส่วนของโครงเรื่องย่อยจะกำหนดความยาวให้ยาวเท่าไหร่ก็ได้ จะมีการเพิ่มปริศนาเข้าไปในโครงเรื่องย่อยก็ได้ หรือว่าจะคลี่คลายบางส่วนไปก็ได้ สรุปง่ายๆก็คือผู้แต่งสามารถแต่งโครงเรื่องย่อยไปยังไงก็ได้ ขอแค่สามารถนำมาปะติดปะต่อให้เข้ากับโครงเรื่องหลักได้ก็พอ ตามความคิดของผมแล้ว การเขียนโครงเรื่องย่อยถือเป็นการเขียนที่สนุกที่สุด เพราะมันสามารถทำให้ฟิคของผมมีหลายแนว เพิ่มแนวทางการเขียนได้ไม่มีที่สิ้นสุด และทำให้ฟิคน่าสนใจมากขึ้นทีเดียวละครับ
สาเหตุและแรงจูงใจ ตามหลักความเป็นจริงแล้ว ถ้ามีคนมาบอกว่าคุณเป็นผู้กล้าในตำนานที่มีหน้าที่ไปปราบปีศาจ คุณจะเชื่อเหรอ คุณจะยอมแบกรับชะตากรรมของโลกเหรอ คุณจะเอาชีวิตของคุณไปเสี่ยงโดยที่เดิมพันกับความสำเร็จเพียงไม่กี่ เปอร์เซ็นต์อย่างนั้นเหรอ มันเป็นไปไม่ได้ในโลกของความเป็นจริงหรอก แน่นอนในโลกของฟิคก็เหมือนกัน หากขาดแรงจูงใจไปละก็ไม่มีใครยอมทำหรอก ดังนั้นแรงจูงใจจึงถือเป็นส่วนหนึ่งที่สำคัญของฟิคเพื่อทำให้ฟิคมีความใกล้ เคียงกับความเป็นจริงที่สุด ทำให้ฟิคมีความสมเหตุสมผลและเพิ่มอรรถรสในการอ่านอีกด้วยครับ
เหตุการณ์และเงื่อนไข ตามการ์ตูน นิยาย หรือวรรณกรรมในเรื่องต่างๆ หากตัวเอกสามารดำเนินเรื่องได้อย่างสบายๆ ไม่มีอุปสรรคอะไร ไม่มีเหตุการณ์อะไร ไม่มีเงื่อนไขอะไร มันก็คงไม่สนุกเท่าไหร่นัก ดังนั้นเหตุการณ์และเงื่อนไขจึงเป็นสิ่งสำคัญสิ่งหนึ่งซึ่งขาดไม่ได้สำหรับ ฟิคและช่วยเพิ่มความสนุกให้กับฟิคได้มากเลยทีเดียว เช่น หากตัวเอกต้องการจะช่วยคนๆหนึ่งซึ่งกำลังป่วยหนักอยู่ หากว่าตัวเอกไปซื้อยามารักษาแล้วจบเลย มันก็ดูธรรมดาๆเกินไปใช่มั้ยครับ แต่ถ้าเกิดยาที่ตัวเอกต้องนำไปรักษาเป็นของหายากล่ะครับ ตัวเอกก็ต้องออกผจญภัยไปตามหาส่วนประกอบของยาเพื่อมาทำยา เรื่องมันก็จะสนุกมากขึ้นครับ
ความสมเหตุสมผลและความจริง หลักความเป็นจริงเป็นเรื่องง่ายๆที่ผู้เขียนบางคนอาจจะมองข้ามไป เช่น ตอนที่ตัวเอกกำลังสู้กับตัวร้าย ก็สู้กันไปสู้กันมาเรื่อยๆ จนตัวเอกสามารถเอาชนะตัวร้ายได้ แต่ว่า...ตัวเอกก็อยู่ในสภาพบาดเจ็บสาหัสเช่นกัน แต่ว่าหลังจากนั้นก็มีตัวร้ายตัวใหม่โผล่มา ตัวเอกใช้เวลาเพียงไม่นานเพื่อปราบมันได้อย่างสบายๆ ลองคิดดูสิครับ มันแปลกๆอยู่ตรงที่ว่า ตัวเอกบาดเจ็บสาหัสแล้ว ทำไมถึงจัดการได้อย่างสบายๆล่ะ การบาดเจ็บสาหัสก็แสดงว่าบาดเจ็บมากเลยไม่ใช่เหรอ บางทีแค่ยืนก็ยังทำไม่ได้เลย นั่นละคือการเขียนแบบขาดความสมเหตุสมผลครับ
จาก การแต่งฟิคหลักๆที่ได้กล่าวมานั้นไม่ได้หมายความว่าหลักการเขียนมีแค่นี้ เท่านั้น เพราะผู้เขียนสามารถนำหลักการต่างๆนี้มาประยุกต์ ปรับปรุง และดัดแปลก่อให้เกิดฟิคได้มากมายหลากหลายรูปแบบ ซึ่งก็แล้วแต่ผู้แต่งจะจินตนาการครับ
-------------------------------------------------------------------------------
ขอ โทษทีที่ย่อได้แค่นี้ เพราะถ้าพิมพ์ออกมาตามใจผมแล้วจะดูไม่เป้นทางการเกินไป ถ้าอยากได้คำแนะนำแบบกันเองก็ PM มาหาละกันนะครับ จะพยายามช่วยเหลืออย่างเต็มที่
สุดท้ายนะครับ หากต้องการลบหรือล็อคกระทู้อะไรในหมวดนี้ก็เชิญแจ้งที่ กระทู้นี้ ได้เลยครับ
ด้วยความเคารพ
Str@y Dre@m
ความฝันจรจัด
เครดิต http://pkbasic.invisionplus.net/?mforum=pkbasic&showtopic=8
พาท1 http://hayatekung.exteen.com/20090712/fic-1
edit @ 12 Jul 2009 16:46:30 by HaYaTeKuNg